Blog

Beetje bij beetje wil het eigen rouwproces gedeeld. Het resultaat lees je in de blogs - met natuurlijk de dichterlijke vrijheid van de schrijver. Maakt het niet minder waar. Wel mogelijk breder toegankelijk en herkenbaar voor vele anderen. Verlies van een dierbare, familie of geliefde, werkzaamheden, lichaamsvorm of -functies, maar ook het loslaat proces van oude vertrouwde (denk- of gedrags-) patronen: het doet allemaal pijn. Alles en voor iedereen op een unieke manier en in een eigen mate van intensiteit. Rauwe pijn. Daar is niets fleurigs aan. Bovendien is het vaak ook complex en niet eenduidig in gevoelens. Verdriet en gemis kan er bijvoorbeeld voelbaar zijn, maar misschien bij momenten ook wel de mogelijk wat minder sociaal geaccepteerde gevoelens zoals boosheid, uitschieters, opluchting, angst, schuldgevoel, schaamte - om maar eens wat te noemen. Of dat alles op allerlei manieren ontkennen en verdoven en je daar wel of niet bewust van zijn. Het door mij hier gedeelde, voelen en uiten van de pijn brengt je misschien wat herkenning. Hopelijk brengt het je in dat geval ook de erkenning & moed & vertrouwen om zelf de pijn - net als ik aan het proberen ben - laagje voor laagje te gaan toelaten. Zonder doel dan enkel de intentie om te ervaren wat er is. Laat de blogs daarin dan een eerste opstap voor je zijn. En voor wie dieper wilt afstemmen op je kern/ Zelf maak ik graag ruimte in een Sessie.

Zo komen er gaandeweg vanzelf weer andere thema’s in de aandacht die belicht willen worden…

 

En meer. . .