Fiets ongeluk

"Ongeluk zit in een klein hoekje".

Het is een spreekwoord en overkwam me letterlijk deze week.

Op de fiets - een portier gaat ineens open - en bam.

Versuft blijf ik liggen, zie bloed om me heen, schrik en voel me tegelijk heel rustig.

Mensen vragen of het gaat.

Een man gaat achter mij zitten en houdt me vast van begin tot eind, het voelt heel vertrouwd en veilig (als je dit leest: oneindig veel Dank!).

Ik verlies het bewustzijn - en ga naar 'Huis'.

Het is zo fijn in het Licht.

Totdat ik me realiseer: 'Ik moet erbij blijven, want ik bloed aan mijn hoofd'.

En ik ben er weer.

Lieve mensen halen water, bellen een ambulance, brengen me naar de eerste hulp.

Mijn lichaam kan niet ophouden met trillen, ineens is daar de fysieke reactie van de schok.

Hoe zwaar dan ineens de realiteit voelt, deze fysieke laag, vanuit het Licht.

Een hoofdwond wordt geplakt, dat blijkt een hersenschudding (waar ik me overigens nu 5 dagen later nog flink beroerd van voel).

Foto's worden gemaakt en het valt gelukkig allemaal mee.

Wat flinke kneuzingen en een beurs lijf, niets ernstigs.

Allemaal Engelen om me heen.

Zowel energetisch als fysiek.

Zoveel lieve mensen die je niet kennen en je komen helpen.

Dankbaar.

En dat Licht: we brengen het Hier.

In dat wat donker voelt.

 

 

Maartje Stroeken