Een ode aan Liefde

Liefde is de lijn in ons mens zijn naar het brengen van Licht in dat wat donker, angstig, zwaar of lastig voelt.

Liefde kent geen angst, Liefde omarmt angst.
Angst kent vele variaties. Spanning, onrust, frustratie zijn allemaal vormen die we kunnen terugwerpen op angst. 
Daaronder vallen ook zorgen, kritiek of gepieker als de gedachtereactie van ons ego wanneer het zich in zijn bestaansrecht bedreigd voelt.
En zoals een ouder haar kind troost, neemt Liefde alle vormen van angst op schoot en in haar compassie volle armen. Het mag er zijn.

Liefde oordeelt niet over zichzelf of anderen.
Liefde kan wel een andere weg gaan als de reflectie of de ontmoeting in de buitenwereld niet in lijn met Liefde / liefdevol resoneert.
De stem van Liefde zegt: "Nee, dit past niet voor mij", en geeft zijn grenzen aan.

Liefde is onze kern.
Via dat wat liefdevol, warm, vreugdevol, rustig, ruimtelijk en/of open voelt ervaren we de bevestiging dat we in verbinding met Liefde zijn.

Liefde is er al, altijd toegankelijk. De afwezigheid van Liefde is een teken dat we geloven in een illusie dat ons ego bedacht heeft.
We bedenken voortdurend allerlei illusies oftewel gedachten verhalen.
Van een vinger wijzen naar een ander tot het ervaren van frustratie, teleurstelling over wat een ander of wijzelf wel of niet doet/zou doen.
Het geeft niet. Het komt op, zodat we het kunnen (door-)Zien en onze ingang terug naar huis hervinden.
Alles wat een ander in ons raakt, verwijst immers terug naar de verbinding met onszelf: dáár wil de aandacht naartoe.
Zodat we ruimer kunnen terugkomen in onze kern van Liefde.

Naarmate met oefening de innerlijke verbinding met Liefde meer en meer hersteld wordt, wordt het leven in deze fysieke realiteit gemakkelijker, zachter, vreugdevoller.
Niet omdat er geen lastige situaties of emoties meer zijn.
Wel omdat het liefdevol verbinden met dat wat pijn doet, minder extra pijn oplevert dan ons ertegen te verzetten of het te vermijden.

We gaan Zien dat de ander ook ons is, een spiegel van onszelf in een andere gestalte.
Angst vervliegt wanneer we ervoor kiezen om te kijken naar de wereld en de ander vanuit de ogen van Eenheid.

Vanuit het groeien en verruimen in bewustzijn ervaren we zo steeds meer keuze in ons leven: voor angst of voor Liefde.
En elke keuze voor angst draagt in zichzelf evengoed een tegendeel in Liefde.
Zo brengt alles - met bewustzijn - je terug bij Liefde.

Liefde is wat zijn, onze essentie.
Het is de manifestatie van je hoger zelf in je leven; in de liefdevolle omarming van je gedachten, lichaam, emoties, energie.

Dat vergeten we. Om het ons weer te herinneren.
Want gedachten, fysieke sensaties en emoties zijn nou eenmaal onderdeel in ons leven. Juist, met een reden.
Dat heet liefdevol en oneindig verruimen in een neerwaartse spiraal; dieper in verbinding met jezelf.

Het is een levensproces van angst naar Liefde, in Liefde.

Voor ons allemaal. Samen, in ieder op een unieke manier.

 

Fine art - by Jacqueline Bouman Photography

Maartje Stroeken